یادداشت آریو همتی بر فیلم «یه وا» اثر آناهید آباد

به گزارش آژانس خبری سینمادرام، آریو همتی طی یادداشتی بر فیلم «یه وا» اثر آناهید آباد نوشت: فیلم یه وا آناهید آباد محصول مشترک ایران و ارمنستان است و پیشا پرداخت به آن ذکر دو مورد ضروری ست:
الف)حوزه مشترک تمدنی آریایی که موجب داشتن  اتمسفری نزدیک به سبب ریشه های مشترک است.
ب) سنت حضور ارامنه در سینمای ایران که از  آغازگران آن بوده و هنوز ادامه دارد. پیشاساختار اوهانیانس، آسیا قسطانیان و..، ساختارکلاسیک ساموئل خاچیکیان، آرمان، ایرن، ویگن، روبرت اکهارت و..، ساختار آوانگارد آربی آوانسیان، آنیک شفرازیان، مری آپیک و..، سینمای پلی فون با واروژ کریم مسیحی و.. .

فیلم « یه وا » بنا بر مقوله بندی ساختاریک در نوع ساختار آوانگارد قرار دارد و بنا بر سوژه های بیست گانه فرائیستی در نوع «جنسیت سوژه گرایی » قرار می گیرد.

آناهید آباد درک درستی از مفهوم «قهرمان » داشته که توانسته یکی از معدود  قهرمان های باور پذیر زن را در قالب کاراکتر یه وا برای ما بیافریند. زنی که بخاطر فرزندش می جنگد و البته در یک میدان گسترده تر و جنگی گسترده تر نیز حضور التیام بخش خویش را بر گستره فیلم تثبیت می کند.

یه وا فیلم کارگردان است و البته بازی درخشان نارینه گریگوریان در درک کاراکتر و همچنین توانایی او در ظهور و بروز داشته های کاراکتر و تعادل میان  جهان  درون-برونی و برون درونی در رفت و آمد بین آنها را نیز نباید نادیده گرفت. این اثر خوش ساخت، دقیق، درست و به قاعده را ما می توانیم به عنوان داشته های تمدنی خویش به حساب بیاوریم.

دست گذاشتن فیلم بر رنج انسان و اشتراکات روحی-روانی و فیزیکال انسان ها توانسته همذات پنداری را در مخاطب ،با یه وا شکل بدهد.

از امور تفاوت ساز جنگ ها در کنار با هم بودن ها و یکی شدن هاست. همزمان که عده ای بنا بر توهم خویش روی  کشتار و تخریب کاخ نگرش فنا ناپذیر توهمی خویش را می سازند، عده ای زیر این موج ویرانگری دنبال آرامش انسان ها و التیام رنج های آنها هستند.

روح زنانه با ویژگی های مادری ، التیام بخشی ،عاطفه محوری و حمایت و پرورش فرزند بر اثر سیطره دارد که البته وارون نگره های فمینیستی مرد دشمن پندار، اینجا زنانه نگری بعدی انسان محورانه دارد که می تواند دریچه هایی از فراساختارگرایی را در آن جلوه گر کند.
برخی منتقدان به کم عمق بودن فیلمنامه پرداخته بودند که باید گفت:
«در یک فیلم ساخته شده به شکل پیشینی نمی توان گفت فیلمنامه ، کارگردانی ،تدوین یا بازی ها کدام یک محوریت باید داشته باشد و البته تفاوت نگره ها و المان های زایش یافته در آن و تعاریف و نو آوری های  ابعاد هنری-تکنیکی هرگونه بحث چارچوب ساز پیشینی را باطل می کند. در آثار اندیشه محور  این اثر است که به ما می گوید چه چیز محوریت باید داشته باشد و ما بنا بر برآیند نهایی ست که متناسب با داشته های اثر در یک پارادایم خوانشی مشخص می توانیم آن را باز کنیم» در مجموع یه وا اثری است که بعد از دیدن  با مخاطب برای مدتی بنا بر میزان تاثیر پذیری و ارتباطش  خواهد ماند.